متن شعر هیلا صدیقی. هیلا صدیقی (زاده ۱۳۶۴ در تهران) شاعر، نقاش و فعال اجتماعی است. تو هنوزم نگرانِ وزشِ باد، در موی منی ؟. مسخِ افیونیِ افسانه ی اصحابِ کدامین غاری ؟. در کدامین خوابی ؟. خواب در چشمِ تو ویرانیِ صد طایفه است. تشتِ رسواییِ دزدانِ امارت افتاد. تو نگهدار ، هنوزم دو سرِ شالِ مرا. پشتِ این پرده ی پوسیده ، تو در خوابی و من. با همین زلفکِ ممنوعه ی خود. نردبانی به بلندای سحر میبافم. تا برآرم خورشید. و تو در خوابی و آب. از سرت می گذرد. و ندیدی هرگز. توی جنگل ، کاج را. شب به شب ، جای سپ ...

خانه ات را باد برد...(هیلا صدیقی)



بیوگرافی هیلا صدیقی, دانلود اشعار هیلا صدیقی

متن شعر هیلا صدیقی

هیلا صدیقی (زاده ۱۳۶۴ در تهران) شاعر، نقاش و فعال اجتماعی است.

 

تو هنوزم نگرانِ وزشِ باد، در موی منی ؟

مسخِ افیونیِ افسانه ی اصحابِ کدامین غاری ؟

در کدامین خوابی ؟

خواب در چشمِ تو ویرانیِ صد طایفه است...

تشتِ رسواییِ دزدانِ امارت افتاد

تو نگهدار ، هنوزم دو سرِ شالِ مرا

پشتِ این پرده ی پوسیده ، تو در خوابی و من

با همین زلفکِ ممنوعه ی خود

نردبانی به بلندای سحر میبافم

تا برآرم خورشید

و تو در خوابی و آب

از سرت می گذرد

و ندیدی هرگز

توی جنگل ، کاج را

شب به شب ، جای سپیدار زدند

و نبودند پلنگان، وقتی

 که دماوندِ اساطیری را

از کمر، دار زدند

و به هر دانه برنجی که به رنج

بر سرِ سفره ی ما آمده بود

توی شالیزاران

آهن و آجر و دیوار زدند

و تو در خوابی و آب

تشنه ی هامون شد

خونِ زاینده برید

 و نفس های شبِ شرجیِ هور

زیر گِل ، مدفون شد

خانه ات را باد برد

تشتِ رسوایی و غارت افتاد

تو نگهدار به چنگت ، شبِ گیسوی مرا

 تا مبادا شبِ قحطی زده ی سفره ی ما

مشتِ خالی ترا باز کند

 تا مبادا که ببینند همه خوی ترا

موی مرا

من حجابم

نه حجابِ تنِ آزاده ی خود

 من حجابِ تنِ یغما زده و خوابِ توام

 پشتِ این پرده ی پوسیده تو در خوابی و من

با همین زلفکِ ممنوعه ی خود

نردبانی به بلندای سحر میبافم

 تا برآرم خورشید

((هیلا صدیقی))

 

گردآوری:بخش فرهنگ و هنر بیتوته 

کلمات کلیدی :
نظرات بییندگان :

بهترین مشاغل و خدمات شهر خود را ، در سایت نشونه پیدا کنید.

مشاهده سایت نشونه